18. ad Alfonsum

Ni te plus oculis meis amarem,

Alfonse, Aonidum nouella cura,

Ni te plus oculis suis amarent

Cum nymphis Charites, Amor, Voluptas,

5

Vrbs tota et iuuenes quique et puelle

Et quae te nimium coquit premitque

Fletu turgidulos habens ocellos,

Illa, inquam, tua quae ciet mouetque,

Vrit pectora, conficit medullas,

10

Qum te lumine spectat, intuetur

Seu tristi aut hylari, ruis et liquescis

Et magno rapidus tremore palles,

Mistus sic calor et gelu recursant

Per cordis penetrale, per recessus,

15

Sic ut deliquium repente fias;

Non ferrem, misere ah nec ah dolenter

Quod te conficeres, tenelle lector,

Inter Virgilios Horatiosque

Inter et numeros propertianos,

20

Quod quies tibi nulla, quod voluptas,

Quod semper tetricae uaces Mineruae

Nec ullam tibi, nec reponis horam

Tot tot qua uigiles premas lucernas.

Sit tandem posite modus Thalye,

25

Alfonse, et studiis uaca seueris,

Etas cum riget, albicant capilli.

Nunc te dum cupide illa et illa et illa

Optat et tenero fouere sinu,

Iungi et basiolis catullianis,

30

Hispanos fuge quae secuta amores

Et nouam tibi compara puellam,

Seua sit licet et superba, fiet

Attritu facilis tuique amatrix,

Dones dum modo passerem Catulli.